Wat snak ik naar vakantie een ode aan me-time tussen frambozen en herinneringen
Er zijn van die ochtenden waarop je wakker wordt met een geur in je neus die je meteen terugbrengt naar een ver land. Zout van de zee, de geur van zonnebrand, vers gebakken brood van een lokale bakker in een Spaans dorpje. Dan weet je: ik snak naar vakantie. Echt even eruit. Even niet denken aan agenda’s, deadlines of plannen, maar aan verdwalen in een nieuw landschap of in jezelf.
De laatste keer dat ik echt op vakantie was? In 2023, een prachtige rondreis door Spanje en Andorra. Zinderende zon, smalle straatjes vol leven, bergen die je omarmen, en de tijd die zich langzaam liet verstrijken. Ontspanning in zijn puurste vorm. Sindsdien bleef het stil aan het reisfront. Niet omdat ik niet wilde mijn beste vriendin in Noorwegen vraagt al maanden: “Wanneer kom je naar Oslo?” maar omdat ik koos voor iets anders. Ik koos ervoor te investeren in mijn bedrijf. Drie jaar lang met hart en ziel bouwen aan mijn programma’s over leiderschap en veerkracht, en aan mijn academie waar vrouwen hun kracht herontdekken.
Maar me-time? Die vond ik dichterbij dan ik ooit had gedacht. Mijn vakantie ligt tegenwoordig letterlijk in mijn achtertuin. Elk seizoen raakt me daar. In de lente zie ik de knoppen openbreken en in de zomer ruik ik de geur van rijp fruit. Frambozen, kersen, aardbeien, bramen, bessen ik geef het toe, het lukt nog niet allemaal zoals ik hoop. De bessen willen niet echt groeien, misschien mist er iets in de grond, of misschien moet ik gewoon nog een jaartje geduld oefenen. Volgend jaar voeg ik meer tulpen toe, en hopelijk ook een pruimenboom. Het idee dat ik straks mijn eigen vruchten kan plukken voelt als een luxe vakantie op zich.
Want daar, tussen het groen en het gezang van vogels, vind ik rust. Daar vind ik mezelf terug. Het is de plek waar ik diep ademhaal, de wereld even laat voor wat het is en alleen maar “ben”. Geen vliegtuig nodig, geen koffers of paspoorten alleen een tuinschepje, wat aarde onder mijn nagels, en de tijd om stil te staan.
Toch, als ik eerlijk ben… er is die andere kant van mij. De reiziger. De vrouw die 39 landen heeft gezien en ze allemaal meedraagt in haar hart. De stranden van Aruba waar het water je omhelst. Het uitzicht in Nieuw-Zeeland waar je hart even stilstaat. Snorkelen in het Great Barrier Reef zo dichtbij de magie van het leven onder water. Salsa dansen in Cuba, waar ritme en vrijheid in je lijf kruipen. Ja, ik heb veel gezien. En ja, misschien ben ik er weer aan toe.
Wie weet, misschien herhaal ik ooit al mijn vakanties. Niet om weg te vluchten, maar om opnieuw te proeven. Of ik nu mijn voeten in het zand steek of in de aarde van mijn tuin, ik weet één ding zeker: me-time is niet een bestemming. Het is een gevoel. En dat gevoel, dat mag je elke dag een beetje vakantie geven.
Liefs,
Verginia